Camiño de Santiago
Natureza
Cultura e Patrimonio
Mar e Costa
Rutas
Gastronomía
Turismo de Saúde
Promocións para disfrutar agora
Axenda cultural
Vai pasar... Ver todos
A MIÑA VIAXE
A mítica Costa da Morte recolle toda a forza do océano Atlántico dándolle diversas formas e matices. A forza do vento, o cheiro do mar e o verde dos montes concentrados nun percorrido que condensa a esencia dunha das costas máis perigosas do mundo. A ruta circular con comezo e final en Camariñas achega ao viaxeiro a pobos costeiros, a paisaxes litorais, dunas, cabos e areais, reflexo de historias de mariñeiros, temporais e fareiros.
Camariñas é mar, e o mar son historias de esforzo, naufraxios e xentes firmes que conviven cun medio fermoso pero perigoso. A súa presenza é o eixo deste percorrido, pero o mar e a auga tamén son historias na terra.
Como vila mariñeira, Camariñas recóllese no interior da súa pequena ría, na procura de acougo ante os insistentes ventos da zona. O moderno porto contrasta coas antigas construcións mariñeiras que manteñen o carácter tradicional da vila. Resulta moi recomendable admirar o encaixe de Camariñas, froito do traballo das palilleiras, auténticas artesás que preservan este inmenso legado cultural.
O tránsito ata Ponte do Porto permite bordear a enseada da Basa na procura do esteiro do río Grande, para tomar axiña o desvío dirección Camelle.
Camelle e Arou, Arou e Camelle… son os reversos dunha mesma moeda. Vilas moi próximas entre si, manteñen unha estreitísima relación co mar, ata o punto de que non se poden en- tender sen el. As cores vivas das vivendas lembran os tempos no que a pintura sobrante dos barcos protexía as fachadas da invernía entre os brancos areais.
O legado de Man, o Alemán de Camelle, é un dos elementos singulares desta vila. Manfred Gnädinger aséntase no porto da vila nos anos 60 vivindo en comuñón coa natureza e creando unha obra artística baixo o concepto do xardín-museo no que xoga coas rochas, as cores e as formas.
Na procura de harmonía co mar, Man vive e traballa integrado na paisaxe da Costa da Morte. A súa obra comeza a ser visitada e convértese nun museo ao aire libre ao modo das intervencións land-art, xogando coas rochas e intervindo no propio territorio, incluíndo o espigón do porto.
Moi preto creouse o Museo Man de Camelle, Casa do Alemán onde se pode ver parte do seu legado e que complementa a visita ás creacións que permanecen ao aire libre.
O camiño de terra vainos achegando á Enseada do Trece, que se abre cara ao mar recibindo toda a forza do océano. O vento impulsa a fina area da praia creando unha duna remontante, auténtica parede de area que ascende pola ladeira do monte do Veo e sobrepasa o seu cumio.
No outro extremo, o cemiterio dos Ingleses aséntase na zona chaira e lémbranos a dureza deste litoral.
O tránsito ata Vilán, coa compaña das vistas ao horizonte, transcorre paseniño a carón dos cantís e os rochedos entre os que se agocha un vello foxo do lobo onde se lle daba captura a esta especie.
Os perigos desta costa levaron á construción dun novo faro en cabo Vilán, o primeiro electrificado de España (1896). Impoñente, érguese dende o rochedo acadando os 130 metros de altitude, e configurando unha das imaxes máis representativas da costa galega, nun marco incomparable para gozar de espectaculares solpores. O faro de cabo Vilán é tamén sede do Centro de Interpretación dos Naufraxios, Faros e Sinais Marítimas.
O retorno a Camariñas transcorre preto da ermida da Nosa Señora do Monte que, dende un outeiro, protexe o tránsito de barcos e mariñeiros.
O buque HMS Serpent pertencente á Mariña Británica naufragou nestas costas no 1890. Contaba cunha tripulación de 175 membros e só tres deles puideron salvar a vida. Os demais descansan a carón do mar que lles quitou a vida.
Un forte temporal levou ao afundimento do acoirazado na noite do 10 de novembro de 1890, no seu tránsito entre Plymouth e Serra Leona. O mar de fondo provocou que o buque batese nas rochas da Punta do Boi con tráxicas consecuencias, nun punto hoxe coñecido como Baixos do Serpent.
Os 172 corpos foron soterrados a carón do lugar do naufraxio, no mesmo espazo onde xa recibiran sepultura 28 tripulantes do Iris Hull, outro barco afundido na Punta do Boi no 1883.
O Cemiterio dos Ingleses é unha sinxela construción en pedra, dividida en dúas zonas, unha interior reservada para os oficiais e outra máis ampla para o resto da tripulación. Pola súa singularidade e relevancia histórica este camposanto foi incluído na Ruta Europea de Cemiterios Singulares. En agradecemento ás xentes da zona pola axuda prestada, a Mariña Británica enviou diversos obsequios, entre eles o coñecido como Barómetro do Serpent, que a día de hoxe pode verse na fachada dunha vivenda do porto de Camariñas.
Este portal emprega cookies propias ou de terceiros con fins analíticos, así como ligazóns a portais de terceiros para poder compartir contido nas redes sociais. Pode obter máis información na política de cookies.
Configuración de cookies
Pode empregar estes botóns para personalizar os servizos que desexa utilizar neste portal.
Lembra que pode haber recursos que non estean xeorreferenciados e, polo tanto, non os esteas visualizando.